133 lata temu w Szczercu pod Lwowem urodził się Stanisław Maczek. Żołnierz Wojska Polskiego, który wziął udział w czterech wojnach.
Gdy wiosną 1948 roku Holendrzy przysłali do Warszawy 20 tysięcy cebulek tulipanów, mieli zamiar podziękować Polakom za ich udział w wyzwalaniu holenderskich miast i miasteczek. I pewnie bardziej myśleli o wdzięczności wobec gen. Stanisława Maczka, który na czele 10. Brygady Kawalerii wyzwalał Bredę, niż marszałka Rokossowskiego, który przygotowywany był do objęcia funkcji ministra obrony PRL. Już polskiego się uczył i nawet mu dobrze szło.
Z Maczkiem wtedy był jeszcze jeden problem, bo dwa lata wcześniej władze PRL zabrały generałowi i 75 innym oficerom obywatelstwo polskie. Komuniści uważali, że Maczek i jemu podobni to zdrajcy, bo nie chcieli wrócić do kraju. Komuniści bali się, że przyjadą jako forpoczta spodziewanej przez wszystkich III wojny światowej.
Do wojny nie doszło, a oficerowie i tak do Polski nie wrócili. Stosowań uchwałę rada państwa podjęła w 1971 roku. Przywrócono obywatelstwo 75 oficerom, w tym Maczkowi. Jedynie gen. Andersowi komuniści nie odpuścili i obywatelstwa mu nie oddali.
Po latach okazało się, że gen. Maczek jest wojskowym, który nie przegrał żadnej bitwy w swojej karierze. Został legendą, nawet wtedy gdy pozbawiony środków do życia musiał pracować w hotelu byłego żołnierza Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.
Był uczestnikiem 4 wojen. I cztery razy bronił swój ukochany Lwów. Pierwsza wojna światowa to dla niego front włoski. Gdy wojna się zakończyła 11 listopada, w trzy dni później w Krośnie stanął do raportu u dowódcy garnizonu, pułkownika Swobody i … został dowódcą kompanii krośnieńskiej odsieczy dla Lwowa, w stopniu porucznika.
Potem walczył w wojnie polsko-ukraińskiej i wziął udział w decydującej ofensywie majowej i odbył szlak aż po Zbrucz, wypędzając wojska ukraińskie. 1 czerwca był już majorem. Potem była wojna polsko-bolszewicka i kolejna obrona Lwowa.
Generałem został w trakcie wojny obronnej 1939. Był już pod Lwowem. To było 15 września, a dwa dni później zaatakowali sowieci i dostał rozkaz, by jego 10. Brygada Kawalerii ewakuowała się na Węgry. Potem była Francja, ewakuacja do Anglii i wyzwalanie miast holenderskich, a wśród nich Breda, gdzie został pochowany.