82 lata temu przybyła do Katynia Międzynarodowe Komisja Lekarska, która miała zbadać ekshumowane ciała polskich oficerów. Komisja składała się z 12 wybitnych specjalistów medycyny sądowej, 11 z nich pochodziło z krajów podbitych przez III Rzeszę.
Niemcy powołali komisję 27 kwietnia, po tym jak Międzynarodowy Czerwony Krzyż odmówił powołania swojej komisji. Wnioski o to złożyły hitlerowskie Niemcy i rząd londyński. MCK zapowiedział, że utworzy komisję pod warunkiem zgody wszystkich zainteresowanych. Związek sowiecki ostro zaprotestował i komisja Międzynarodowego Czerwonego Krzyża nie powstała.
Ta niemiecka zgromadziła najwybitniejszych specjalistów z podbitych przez Niemcy krajów. Jednym z nich był dr Helge Tramsen, duński chirurg. Był członkiem duńskiego ruchu oporu i za to został w 1944 roku aresztowany przez Gestapo.
Po wojnie pracował w Instytucie Medycyny Sądowej w Kopenhadze, ale bardzo krótko. Nagonka lewicowych mediów, oskarżenia o kolaborację z hitlerowcami spowodowały wyrzucenie go z pracy. Komunistyczne grupy wybijały szyby w oknach jego mieszkania.
Doktor Tramsen wytrzymał te naciski i nigdy nie odwołał swojego podpisu pod sprawozdaniem z prac komisji, który był oskarżeniem sowietów o zbrodnię katyńską. Prowokacje sowieckie wobec doktora Tramsen trwały do końca jego życia, a w 1970 roku uderzyły go szczególnie mocno.
Jego córka Elizabeth poznała polskiego kompozytora i chciała za niego wyjść. Pojechała jesienią 1970 roku do Warszawy, by uczestniczyć w festiwalu chopinowskim. Wizyta w Warszawie zakończyła się dla niej tragicznie, dziewczyna zginęła w niewyjaśnionych nigdy okolicznościach.
Doktor Tramsen uważał, że to zemsta sowieckich służb za to, że nigdy nie odwołał swojego podpisu pod sprawozdaniem komisji lekarskiej. 12-osobowa komisja pracowała w
Katyniu do 30 kwietnia 1943, a więc tylko 3 dni.
Alexandru Birkle z Rumunii. Musiał uciekać z kraju. Za to, że składał zeznania przeze komisją Maddena w 1952 roku jego żona i córka zostały skazane na 5 lat więzienia.
Herman Maximilien du Berlet z Holandii. Zwolniony z Uniwersytetu w Groningen za nazistowskie poglądy.
Frantisek Hajek z Protektoratu Czech i Moraw. W 1945 aresztowany i oskarżony o kolaboracje z Niemcami, odwołał swój podpis pod protokołem.
Marko Markow z Bułgarii. Skazany przez komunistów na karę śmierci za kolaborację z Niemcami. Odwołał swój podpis, tłumacząc, że Niemcy zmusili go do udziału w komisji.
Edward Miloslavic z Niepodległego Państwa Chorwackiego. W Jugosławii skazany na karę śmierci za swój udział w komisji. Na szczęście dla siebie przebywał wtedy już w USA.
Francois Naville ze Szwajcarii. Do końca życia poddany atakom inspirowanym przez komunistów.
Ferenc Orsos z Węgier
Vincenzo Mario Palmieri z Włoch
Arno Saxen z Finlandii
Reimond Speleers z Belgii
Frantisek Subik ze Słowacji
Helga Tramsen z Danii.
28 IV 1943