16 DZIEŃ WOJNY POLSKO-UKRAIŃSKIEJ. Jerzy Skibniewski jako 17-latek uciekał z rodzinnego majątku na Wołyniu przed rewolucyjnym terrorem. Bolszewicy nie byli romantykami krzewiącymi swoje wzniosłe idee. Drogą, którą szli, ścielił się gęsto grup, a przemoc i grabieże były na porządku dziennym. Jurek z pewnością widział ten rewolucyjny terror z bliska. Matka i dwójka braci skryli się najpierw w Płoskirowie, by w końcu dzieci trafiły do szkół we Lwowie, a matka wróciła do majątku na Wołyniu.
I tutaj czekała na niego kolejna wojna. Tym razem o polski Lwów. Trafił na jeden z najtrudniejszych odcinków – niedaleko Cytadeli, opanowanej 1 listopada przez Ukraińców. Pałac Sapiehów, jego ogrody i sławetna ulica Sykstuska – to był chleb powszedni młodego obrońcy Lwowa. Dlaczego sławetna? Bo z dachów wysokich kamień strzelali ukraińscy strzelcy. I to strzelali bardzo celnie. Podobnie z bastionów Cytadeli. W czasie obrony Lwowa zginęło w tym rejonie 70-80 Polaków.
Jurek szybko zwrócił na siebie uwagę. Okazało się, że ma wyjątkową umiejętność: bardzo celnie rzucał granatami. Był bardzo skuteczny w obrzucaniu granatami ukraińskich pozycji na Cytadeli. Za odwagę i zachowanie w walce otrzymał nawet stopień „starszego żołnierza”. Polacy utrzymywali placówki w Pałacu Sapiehów i jego ogrodzie, niemal pod samą Cytadelą. Żołnierze znajdujący się w tym miejscu byli wystawieni na bardzo celny ogień przeciwnika.
16 listopada 1918 roku Jerzy Skibniewski był na placówce w ogrodzie Pałacu Sapiehów. Miał wtedy osiemnaście lat. Tego dnia dosięgła go kula. Nie przeżył.
Także tego dnia dwaj lwowscy metropolici – katolicki Józef Bilczewski i grekokatolicki Andrzej Szeptycki – wysłali do negocjujących stron wspólny, dwujęzyczny apel: „idźcie w obustronnych ustępstwach, jak daleko możecie, wstrzymajcie bratobójcze boje”. List został przekazany właśnie podczas obrad przedstawicieli obu stron. I to jest bardzo ważne, bo 15–16 listopada trwał największy polityczny kryzys po stronie polskiej. Część działaczy Polskiego Komitetu Narodowego była skłonna rozważać układ oparty nawet na polsko-ukraińskim condominium we Lwowie.
Por. Ludwik de Laveaux uznał takie rozmowy za zbyt daleko idące i doprowadził do ich zerwania. Na ulicach wojna trwała nadal. Ginęli młodzi obrońcy. Tacy jak Jurek Skibniewski. Tak jak wielu jemu podobnych nie doczekali polskiej odsieczy, która pojawiła się we Lwowie cztery dni później.
Tragiczny historia dopisała jeszcze kolejne tragiczne wydarzenia dotyczące rodziny Skibniewskich
W czerwcu 1919 roku bolszewicy zamordowali ich matkę Marię, a dwa miesiące później na tyfus plamisty zmarła Helena „Halka” Skibniewska, starsza siostra Jurka. Jej historia jest również niezwykła. Podczas wojny pracowała przy polskich formacjach jako sanitariuszka, siostra szpitalna, kierowniczka czołówek, a także jako kurierka POW. Przeszła niewolę bolszewicką, a potem wydostała się wraz z oddziałami gen. Żeligowskiego.
W 1919 r., już wracając w stronę Polski, zaraziła się w szpitalu w Borszczowie tyfusem plamistym. I tam zmarła 18 sierpnia 1919 r., mając zaledwie 29 lat. A tuż przed śmiercią otrzymała wiadomość, że ich matka Maria została zamordowana w Popowcach. Ciało Halki ekshumowano w 1927 r. i przewieziono do Lwowa na Cmentarz Obrońców Lwowa.
Pamiętajmy o polskim Lwowie i jego obrońcach.
16 XI 1918

