11 DZIEŃ WOJNY POLSKO-UKRAIŃSKIEJ. Byli jak wilki. Na początku było ich niewielu, więc nie mogli atakować jak zwarty szwadron. Atakowali więc z zaskoczenia, często pod osłoną nocy, szybko. Watahą. Jak wilki. Zanim wróg zdążył odpowiedzieć większą siłą. A na przedzie doświadczony kawalerzysta por. Tadeusz Korab-Krynicki.
Trzymali w szachu Ukraińców na zachód od miasta. To stąd mogła przyjść odsiecz z Przemyśla. Dlatego tak ważne były wypady na Skniłów, Kulparków, Rzęsnę i drogi prowadzące dalej ku Gródkowi Jagiellońskiemu i Przemyślowi. Pracowali na przedpolu: rozpoznanie, zdobywanie broni, niepokojenie przeciwnika i utrzymywanie kierunku, którym musiała przyjść pomoc. Tadeusz Korab-Krynicki miał wtedy 25 lat. Był byłym oficerem armii austro-węgierskiej.
Stary świat walił się w gruzy, a on dostał we Lwowie zadanie bardzo konkretne: zorganizować polski oddział konny. Wszystko musiał stworzyć od zera: z ludzi, których trzeba było zebrać, z koni, które trzeba było znaleźć, z poaustriackich magazynów, stajni i resztek rozpadającego się cesarstwa. Tak rodziły się lwowskie „Wilki”. 11 listopada 1918 roku, gdy w Warszawie Józef Piłsudski przejmował władzę wojskową, a w wagonie w Compiègne podpisywano rozejm kończący Wielką Wojnę, we Lwowie wojna trwała już jedenasty dzień. Lwowskie Wilki wyprawiły się właśnie na Skniłów.
Ten wypad przyniósł zdobycz, która w oblężonym mieście miała ogromne znaczenie: ponad sto karabinów i amunicję. Dziś to tylko liczba. W listopadowym Lwowie każdy karabin oznaczał kolejnego uzbrojonego obrońcę. Każda skrzynka nabojów mogła przedłużyć obronę placówki o następny dzień. Wkład lwowskich Wilków w ostateczne zwycięstwo polskich obrońców miasta był na tyle znaczący, że Krynicki dostał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari. A do tego Krzyż Obrony Lwowa.
Lwowa bronił także przed bolszewikami w sierpniu 1920 roku. Wtedy jego droga przecięła się z jedną z najbardziej dramatycznych historii wojny polsko-bolszewickiej — z Zadwórzem. 16 sierpnia oddział kpt. Bolesława Zajączkowskiego połączył się z jazdą Krynickiego w Kutkorzu. Potem siły rozdzielono. Kawaleria Krynickiego poszła na południe, w stronę Glinian. Piechota Zajączkowskiego ruszyła wzdłuż toru kolejowego ku Zadwórzu.
Następnego dnia ten marsz zakończył się kolejnymi polskimi Termopilami. Krynicki nie poległ pod Zadwórzem nie dlatego, że był daleko od walki. Był bardzo blisko. Po prostu dostał inny rozkaz i jego kawaleria poszła na inny odcinek obrony. Można powiedzieć, że całe jego późniejsze życie było takim odejściem inną drogą. W II RP zrzucił mundur i pracował w Mościskach w zakładach azotowych. Potem był romans żony i rozwód. Stracił rodzinę i ukochaną córkę. Wyprowadził się do Rybnika.
We wrześniu 1939 roku bez przydziału wojskowego, ewakuował się do rodzinnego Stanisławowa. Stamtąd 19 września udał się w drogę, która ostatecznie zaprowadziła go do belgijskiego Kongo. Pracował tam w kopalni rudy cyny. Kiedy 23 czerwca 1959 roku w Luluabourg, dzisiejszej Kanandze, w dawnym Kongu Belgijskim umierał Tadeusz Korab-Krynicki, nie było przy nim delegacji z Polski. Nie było kompanii honorowej. Nie było sztandaru lwowskich „Wilków”. Nie było prasy, która odnotowałaby śmierć kawalera Virtuti Militari.
Ale była córka. Barbara — Iwona Barbara Krynicka — córka człowieka, który dwa razy wracał do walki o Lwów. Czy ten grób jeszcze istnieje? Czy zachował się napis? Czy ktoś w Kanandze wie, że spoczywa tam dowódca lwowskich „Wilków”? Czy kości polskiego bohatera wciąż leżą w ziemi dawnego belgijskiego Konga bez żadnego polskiego znaku pamięci? Tego nie wiemy na pewno.
Pamiętajmy o obrońcach polskiego Lwowa.
11 XI 1918

