KAROL BACZYŃSKI – CZŁOWIEK, KTÓRY BRONIŁ LWOWA PRZED UKRAIŃCAMI, ALE ZAMORDOWALI GO SOWIECI…

historia Polski, Lwów, Obrona Lwowa 1918, wojna o granice 1918, Wojna polsko-ukraińska 1918-1919

6 DZIEŃ WOJNY POLSKO-UKRAIŃSKIEJ. 6 listopada 1918 roku Lwów potrzebował bohaterstwa Orląt, ale także organizacji. Tego dnia polska obrona miasta została uporządkowana i podzielona na odcinki. V Odcinkiem została Szkoła im. Henryka Sienkiewicza. Dowodził nią kpt. Karol Baczyński.

Nie trafił tam przypadkiem. Przed wojną działał w tajnym „Orle Białym”, należał do lwowskiego „Sokoła”, pracował w Towarzystwie Szkoły Ludowej, w Drużynach Bartoszowych, w organizacjach urzędników sądowych i w straży pożarnej. Przy Towarzystwie Młodzieży im. Tadeusza Kościuszki zorganizował Drużynę Strzelecką. W sierpniu 1914 roku właśnie z tą drużyną wszedł do Legionu Wschodniego. Potem były Legiony Polskie. Po bitwie pod Jastkowem został komendantem obozu szkolnego Legionów. Później był komendantem Stacji Zbornej Legionów w Kowlu i legionowym komendantem placu w Lublinie.

To życiorys człowieka od służby, szkolenia, dyscypliny i zaplecza. I właśnie taki człowiek był potrzebny w Szkole Sienkiewicza. Bo ta szkoła nie była zwykłym budynkiem. Od pierwszych godzin walk była jednym z najważniejszych punktów polskiego oporu. To tam kierowano ochotników. To tam gromadzono broń. To stamtąd wychodziły patrole i wypady. Ale sama odwaga ochotników nie wystarczała, jeżeli nie było żywności, amunicji, łączności, opatrunków, wart, rozkazów i ludzi, którzy potrafili utrzymać całość w ruchu.

To była reduta, ale też koszary. To był punkt oporu, ale też magazyn. To była szkoła, ale też sztab, lazaret, łączność i zaplecze walczącego miasta. W jednym z późniejszych opisów nazwano ten odcinek „potężnym obozem powstańczym”. Pisano też, że Baczyński, mimo wieku i świeżo przebytej choroby, przez trzy tygodnie spał zaledwie po dwie albo trzy godziny dziennie — i to na krześle.

Po 22 listopada jego służba się nie skończyła. Został awansowany na majora i objął dowództwo II batalionu 1. pułku Strzelców Lwowskich, późniejszego 38. pułku piechoty. Walczył dalej w Galicji Wschodniej. Wspominał później Sokolniki, Sołonkę, Skniłów, Kozielniki, Zubrzę, Sichów, Grzybowice, Dublany i Małechów. To już nie była tylko obrona szkolnego gmachu. To była dalsza walka o utrzymanie Lwowa i jego przedpola.

Po wojnie wrócił do pracy urzędniczej, ale nadal pozostał człowiekiem lwowskiej pamięci. Działał w Związku Legionistów Polskich, w Związku Obrońców, w Straży Mogił Polskich Bohaterów i w Towarzystwie Badania Historii Obrony Lwowa. Był też związany z samorządem miejskim Lwowa. Jego życiorys domknął się tragicznie. Po zajęciu Lwowa przez Armię Czerwoną ukrywał oficerów Wojska Polskiego. W grudniu 1939 roku został aresztowany przez NKWD. Miał już wtedy 74 lata. Wiosną 1940 roku zamordowano go w Bykowni.

Pamiętajmy o polskim Lwowie i jego obrońcach.

6 XI 1918