Gdy w styczniu 1917 roku debiutował na scenie teatru Apollo w Poznaniu, nikt nie mógł wtedy przypuszczać, że chłopak o szwajcarskich korzeniach zostanie jedną z największych gwiazd II Rzeczypospolitej. Jeszcze mniej osób mogło wtedy wierzyć w to, że jego szwajcarski paszport pewnego dnia zamiast go uratować, pomoże Sowietom zatrzymać go w więzieniu.
Bodo właściwie nazywał się Bohdan Eugène Junod. Był synem Szwajcara Théodore’a Junoda i Polki Jadwigi Anny Doroty Dylewskiej. Po poznańskim debiucie występował w Łodzi i Lublinie, a później podbił Warszawę. Grał w Qui Pro Quo, Perskim Oku, Morskim Oku i Cyruliku Warszawskim. Był aktorem, piosenkarzem, reżyserem, scenarzystą i producentem filmowym. Śpiewane przez niego „Umówiłem się z nią na dziewiątą”, „Ach, śpij kochanie” czy „Już taki jestem zimny drań” przetrwały swoich twórców i epokę, w której powstały.
Potem przyszła wojna. Po klęsce Polski Bodo znalazł się we Lwowie zajętym przez Związek Sowiecki. Występował w zespole Henryka Warsa i koncertował na terenie ZSRR. W 1941 roku postanowił wyjechać do Stanów Zjednoczonych. W staraniach o zgodę na wyjazd posłużył się swoim szwajcarskim paszportem. I właśnie ten dokument okazał się dla niego fatalny. Po niemieckim ataku na Związek Sowiecki NKWD aresztowało Bodo. Podejrzewano go o działalność szpiegowską. Trafił do sowieckich więzień, m.in. na moskiewskie Butyrki i do Ufy. Kiedy po układzie Sikorski–Majski z sowieckich więzień i łagrów zaczęto zwalniać obywateli polskich, Bodo mógł mieć nadzieję, że także odzyska wolność. Nie odzyskał.
Sowieci uznali, że skoro jest obywatelem Szwajcarii, porozumienie dotyczące obywateli Rzeczypospolitej go nie obejmuje. Co więcej, zainteresowanie jego losem ze strony polskiej dyplomacji NKWD potraktowało jako kolejną okoliczność obciążającą człowieka podejrzewanego o szpiegostwo. Bodo został uznany za „element społecznie niebezpieczny” i skazany na pięć lat łagru.
W maju 1943 roku przewieziono go do Kotłasu. Był już skrajnie wyniszczony. Komisja lekarska stwierdziła, że nie nadaje się do pracy. Cierpiał m.in. na pelagrę – chorobę będącą skutkiem długotrwałego niedożywienia. 7 października 1943 roku Eugeniusz Bodo zmarł.
Człowiek, którego przed wojną znała cała Polska, został pochowany w bezimiennej zbiorowej mogile. Przez dziesięciolecia Polakom opowiadano inną historię. W PRL rozpowszechniano wersję, według której Bodo został zamordowany przez Niemców po zajęciu Lwowa. Prawdziwe okoliczności jego śmierci można było ostatecznie odtworzyć dopiero po upadku Związku Sowieckiego. 18 października 1991 roku rosyjskie władze zrehabilitowały Eugeniusza Bodo jako ofiarę represji politycznych. Jedna z największych gwiazd przedwojennej Polski nie zginęła więc z rąk Niemców. Zabił ją sowiecki system więzień, głodu i łagrów.
7 X 1943

