15 stycznia 1930 roku rozpoczęło nadawanie Polskie Radio Lwów. Dziś kojarzy się przede wszystkim ze Szczepciem i Tońciem oraz „Wesołą Lwowską Falą”. I nic dziwnego. Była to jedna z największych radiowych sensacji II Rzeczypospolitej. Szacowano, że audycji mogło słuchać nawet 5–6 milionów ludzi. Szczepcio i Tońcio – czyli Kazimierz Wajda i Henryk Vogelfänger – stali się gwiazdami znanymi w całej Polsce. Ale lwowski humor miał też swoją cenę.
Lata 30-te to trudny czas dla audycji, która coraz częściej zaczynała drażnić sanacyjne władze. W jednym ze skeczy dwaj żydowscy bohaterowie „Fali”, Aprikosenkranz i Untenbaum, rozmawiali o sensacyjnym odkryciu archeologicznym. W Biskupinie miał zostać wykopany… rycerz Zyndram. Żart robił się znacznie mniej niewinny, kiedy padała sugestia, żeby wykopanego Zyndrama wstawić do rządu. Właśnie wtedy premierem Polski został Marian Zyndram-Kościałkowski.
Ale prawdziwa katastrofa przyszła później. Do Polski przyjechała holenderska następczyni tronu, księżniczka Juliana. I akurat wtedy autor „Wesołej Lwowskiej Fali” Wiktor Budzyński postanowił przeprowadzić na antenie… wywiad z holenderską krową. Krowę „grał” Józef Wieszczek, który odpowiednio ryczał do mikrofonu. Dowcip miał wywołać interwencję ambasady holenderskiej. Tym razem w Warszawie przestano się śmiać. Stanowisko stracił dyrektor lwowskiej rozgłośni Juliusz Petry. Ostatecznie nie wyrzucono go jednak z Polskiego Radia – przeniesiono go do rozgłośni w Wilnie.
Kłopoty miała także sama „Wesoła Lwowska Fala”. Audycję zdjęto z anteny, ale protesty słuchaczy były tak silne, że powróciła. Już jednak pod znacznie ściślejszym nadzorem. W 1937 roku Wiktor Budzyński zakończył jej nadawanie. Później pojawiła się jeszcze audycja „Tajoj”, ale dawnej swobody „Fali” już nie odzyskała.
Radio Lwów przetrwało do września 1939 roku. Po wybuchu wojny jego ludzie nie zniknęli. Zespół „Lwowska Fala” ruszył razem z polskimi żołnierzami. Występował dla nich w Rumunii, Francji i Wielkiej Brytanii, a później także przy jednostkach gen. Stanisława Maczka. Grali na platformach ciężarówek, w barakach i bunkrach. Źródła mówią o ponad ośmiuset występach, a w przypadku Włady Majewskiej – nawet o blisko tysiącu. Rozgłośnia zamilkła. Ale Lwowska Fala popłynęła dalej.
15 I 1930

